Nawyk zazwyczaj kojarzy się z takimi hasłami jak:  uzależnienie,  przyzwyczajenie, przywyknięcie, zwyczaj, styl życia, natura człowieka itp. Często mówimy ,że przyzwyczajenie jest drugą naturą człowieka. To prawda – jak człowiek się przyzwyczai  to wydaje mu się, że tak ma być.  Mamy  skłonność do robienia pewnych rzeczy w taki sam, w określony sposób. Czy  to dobrze?   Na ogół rutynowe  czynności  powodują , że działamy jak automat i nigdy nad tym nie zastanawiamy się. Bo i  po co?

Od najmłodszych lat rodzice wbijają nam do głowy, że  trzeba myć zęby, dbać o higienę, itp. Jedyne przyzwyczajenie jakie należy wpoić dziecku, to by nie nabierało żadnych przyzwyczajeń. J. Rousseau . Jak zatem to zrobić? Kiedy pewne postępowania są nam pisane jako zwyczaj, postępowanie  Zadając pytanie  ludziom –  co robią codziennie  to wymieniają takie  czynności jak: mycie, jedzenie, spanie, itd. Ten powszechni  schemat działania to pewien styl życia to też nawyk.  Chodząc  codziennie do pracy  mówimy – dzień dobry to nic innego jak stała maniera i przywyknięcie. Nawyk to nic innego jak zautomatyzowana czynność czyli coś co robimy często.

Częste powtarzanie tej samej czynności  wchodzi nam w nawyk. Nie do końca zdajemy sobie sprawę, że pewne działania są naszymi  nawykami. Ktoś kto zaczyna jeździć samochodem zwraca uwagę na początku na wszystkie rzeczy: koncentracja na sprzęgle, żeby odpowiednio nacisnąć,  koncentracja na gałce do zmiany biegów, na kierownicy, na sile nacisku na hamulec i tak dalej. Po kilku tygodniach większość z tych czynności staje się nawykiem. Potem kierowca zazwyczaj zwraca uwagę jeszcze na inne rzeczy – na przykład na radio, którego wcześniej nie widział albo był tak zajęty myśleniem o sprzęgle, że nic innego nie zaprzątało jego świadomości. Także i w tym przypadku działają nawyki.

Wśród naszych zachowań bywają takie, które nam sprzyjają oraz takie, które nie pracują na naszą korzyść. Mówienie „dzień dobry”, „dziękuję” czy „przepraszam” z pewnością zaliczymy do nawyków działających sprzyjająco natomiast palenie to nawyk zdecydowanie niekorzystny.

Skąd zatem wiedzieć czy nawyk to zaleta czy wada? Jak rozpoznać?

Najrozsądniej zadać sobie pytanie jak dany nawyk oddziałuje na nasze życie, zdrowie,  samopoczucie, rozwój, najbliższe i dalsze otoczenie. Najprostszym przykładem jest zastanowienie się nad codziennymi czynnościami: np. ranne wstawanie. Jeśli mamy tendencję do tzw. zasypiania to prawdopodobnie ten nawyk nie jest najlepszy, ponieważ nikt nie lubi jak się spóźniamy, nikt nie lubi czekać. Ktoś może powiedzieć: no dobrze- a co jeśli zaśpię i okaże się, że pociąg którym miałem jechać wykoleił się? Owszem, może się tak zdarzyć, pytanie jednak należy sobie zadać jak często to się wydarza i jakie jest prawdopodobieństwo wystąpienia jednego i drugiego zdarzenia: Nasz partner biznesowy nie zaczeka i nie podpiszemy kontraktu czy wsiądziemy do pociągu, który się wykolei – co jest bardziej prawdopodobne?

Oczywiście odpowiedź pozostawiam do rozstrzygnięcia każdemu z osobna tak samo jak kwestię zastanowienia się na swoimi nawykami – które pracują dla nas? A które przeciwko nam? Zachęcam szczególnie do analizy nawyków myślowych – po ich wykryciu i obserwacji nasuwają się bardzo ciekawe wnioski.

Połączenie wszystkich naszych nawyków tworzy nasz dzień, naszą rzeczywistość. Brak urozmaicenia powoduje często nudności – dosłownie. Jak przełamać ten klucz?
Zacznijmy od małego kroku – łatwiej nam będzie się przystosować. Zmień dosłownie jedną czynność dziennie i sprawdź jak zareagujesz na zmianę. Postaraj się na przykład dziś umyć zęby drugą ręką niż zazwyczaj to robisz. Nie dość, że ubawisz się przy tym niesamowicie to jeszcze sprowokujesz umysł do wysiłku polegającym na koordynacji ruchów, które do tej pory nie były potrzebne. Nie chodzi tu o zmianę tego konkretnego nawyku a tylko o wyrabianie nawyku wprowadzania zmiany, poznawania nowych rzeczy i bycia otwartym na lepsze rozwiązania, których czasem nie widać na pierwszy rzut oka.

Kiedy zorientujesz się ile to ćwiczenie daje zabawy i jak bardzo podnosi poziom kreatywności możesz zacząć wprowadzać kolejne zmiany. Postaraj się codziennie przez 21 dni zmieniać po jednej rzeczy i pamiętać o wprowadzonych poprzednio zmianach. Możesz zmienić porę wstawania, miejsce jedzenia, posiłki, pory wykonywania niektórych czynności, drogę, którą jeździsz do pracy – dzięki temu wszystkiemu masz szansę nie tylko urozmaicić swoje życie ale także poznać nowych ludzi co ubogaci natychmiast Twoje życie. Kiedy najdzie Cię ochota na coś co robiłeś zazwyczaj zadaj sobie pytanie: „co mogę zrobić inaczej? Co mogę innego zjeść? Jak mogę inaczej tam dojść? Gdzie jeszcze mogę coś zmienić ”.

Rutyna prowadzi do tego, że wiesz czego się spodziewać, przez co pozbawiasz się niespodzianek i ciekawych przeżyć, doświadczeń. Zdziwisz się jakie rzeczy zaczynają się dziać kiedy zmieniamy nasze przyzwyczajenia na inne. Poznajemy zazwyczaj zupełnie nowe rzeczy, sytuacje, smaki, ludzi… najzwyczajniej w świecie ubogacamy się w wiedzę. I często takie doświadczenia otwierają nam oczy i zadajemy sobie pytanie – dlaczego ja tego wcześniej nie robiłem?

Jakiś czas temu miałem przyjemność uczestniczyć w szkoleniu, na które jeździłem z innym uczestnikiem samochodem. Nie mieliśmy nawigacji, do której byłem przyzwyczajony. Nie dość, że codziennie przytrafiały się nam inne przygody to jeszcze przez kilka dni koncentracja na drodze sprawiła, że poziom orientacji w terenie wzrósł niesamowicie. Tak mi się to spodobało, że zminimalizowałem używanie nawigacji i używam jej już tylko w sytuacji kiedy naprawdę nie mam kogo zapytać o drogę.

Kiedy wprowadzisz w życie nawyk wprowadzania zmian dostrzeżesz jak bardzo zmienia się Twoje życie, jak wiele rzeczy nowych poznajesz, jak wiele ciekawych rzeczy zaczyna się w Twoim życiu dziać, które są cały czas przy Tobie a które wystarczy tylko dosłownie obudzić, przywołać. Wystarczy zrobić coś inaczej niż zwykle – czyli zmienić nawyk. Zaobserwuj przy tym jak zmienia się Twoje postrzegania życia, jak wzrasta Twoje poczucie dumy i czerpania radości z życia.

Niech wykonywanie rzeczy inaczej stanie się Twoim nawykiem. Skoro tyle nawyków pracuje na naszą rutynę to dlaczego nie miałyby pracować na nasze urozmaicenie?
Życzę Ci zatem zmian na każdym kroku i czerpania z nich wszystkiego, co najlepsze!

Jedną z największych sił kierujących człowiekiem jest chęć bycia docenianym. Pragnienie by nas inni lubili, podziwiali, zabiegali o nasze zainteresowanie jest w naszej naturze. Każdy spotkał w swoim życiu ludzi, którzy wzbudzają od razu sympatię i takich, których bez powodu nie lubi.

Poczucie odrzucenia, bycia niechcianym jest jedną z najbardziej niszczących reakcji ludzkiej psychiki. Od tego czy człowiek czuje się cenionym, akceptowanym zależy czy będzie on otwartym, swobodnym . Człowiek odrzucony cierpi i odsuwa się coraz bardziej od ludzi i jest stale sfrustrowany.

Jeżeli nas uwiera sytuacja braku pełnej akceptacji musimy nad sobą popracować, bo jeśli to zaniedbamy nigdy nie będziemy w pełni zadowoleni, nie staniemy się ludźmi , którzy nawiązują normalne, naturalne stosunki z innymi.

Jak zdobyć sympatię otoczenia? Przede wszystkim trzeba stać się człowiekiem, z którym inni mogą czuć się swobodnie, obcować bez stresu i wysiłku. Człowiek , który nie wywołuje stresu u innych ma swobodny, naturalny sposób bycia, jest miły, pogodny. Człowiek sztywny, pełen rezerwy wywołuje negatywny stosunek do siebie, trudno się do niego zbliżyć bo nie wiadomo jak zareaguje.

Ważną cechą, która wzbudza sympatię lub antypatię jest sposób komunikowania się. Spontaniczny sposób mówienia ujawnia cechy osobowościowe tak negatywne jak i pozytywne. Jeśli ktoś jest egocentrykiem całe jego postępowanie jest ilustracją jego charakteru, łącznie z „mową ciała”, a jego wypowiedzi zwykle wzbudzają irytację, bo jeśli nawet waży słowa, to podświadomość wysyła jego właściwe nastawienie.

W odbiorcach wtedy wytwarzają się bariery chroniące przed nim. Człowiek, który wszystkie myśli koncentruje na sobie podświadomie odsuwa innych, by sprawić, żeby nas polubili musimy my polubić innych. Tę umiejętność można sobie wyćwiczyć poszukaj w każdym człowieku, którego spotykasz cechy godne podziwu. Jak ty odkryjesz te cechy u innych, oni też odkryją dobre cechy u ciebie. Warto rozwijać w sobie życzliwość do innych.

Istotnym czynnikiem zjednywania sobie ludzi jest umiejętność utwierdzania ich w poczuciu własnej wartości. Każdy chce być doceniany i każdego rani naruszanie poczucia jego wartości. Każdy, komu dodasz otuchy, pomożesz stać się lepszym, odpłaci ci oddaniem.

Za Normanem V. Peale „Moc pozytywnego myślenia” przytoczę parę zasad, które są przydatne przy zjednywaniu sobie ludzi:
- Pamiętanie imion i nazwisk. Brak tej umiejętności sugeruje brak zainteresowania.
- Bycie „swojskim”, bratnią duszą. Niech przy tobie inni czują się swobodnie.
- Naucz się odprężenia i luzu, tak abyś się nie irytował.
- Bądź naturalny i skromny.
- Staraj się być interesujący, żeby ludzie chcieli z Tobą przebywać, i żeby ze znajomości z Tobą czerpali coś wartościowego.
- Dołóż starań, aby pozbyć się szorstkich, nieprzyjemnych cech, nawet tych, których możesz być nieświadomy.
- Szczerze dąż do załagodzenia wszelkich nieporozumień. Nie chowaj urazy.
- Ćwicz się w sympatii do ludzi, a nauczysz się to robić spontanicznie.
- Korzystaj z każdej okazji by komuś pogratulować sukcesu lub wyrazić współczucie w bólu. Nawet jeśli to według Ciebie nic wielkiego – w skali tego kogoś to może być coś wielkiego. Pamiętaj, że każdy ma swoją skalę.
- Dawaj ludziom siłę, umacniaj ich, a oni odpłacą przywiązaniem.

Pamiętaj, że każda umiejętność ma to do siebie, że można się jej nauczyć. Najważniejsze jest zacząć. Potem już wyrabiamy w sobie nawyk takiego działania a to najprostsza droga do sukcesu.

Życzę zatem wytrwałości!

Nasze obie półkule mózgowe pracują na odmiennych częstotliwościach i działają częściowo niezależnie od siebie. Lewa odpowiada za logiczne myślenie, liczenie, pisanie, słuchanie a prawa uczestniczy w procesach twórczych – to tu działa wyobraźnia, rozpoznajemy kolory czy dźwięki. Lewa odpowiada za prawą część organizmu a prawa za lewą.

Fakt, że obie pracują na oddzielnych częstotliwościach nie oznacza, że nie można ich zsynchronizować i spowodować, że obie będą pracowały na tej samej częstotliwości. Efekt ten można uzyskać przez praktykę. Najlepiej zacząć od prostych rzeczy, na przykład mycie zębów inną ręką niż zwykle. Uaktywniamy w ten sposób obszary mózgu, które do tej pory nie odpowiadały za tą czynność.

Innymi sposobami mogą być różnego rodzaju żonglerki czy inne zabawy wymagające aktywnego udziału obu rąk czy nóg. Jednym z takich ćwiczeń jest kręcenie na przykład lewą ręką na brzuchu kółek a drugą ręką klepanie się po głowie. Na początku pewnie obie ręce będą robiły kółka albo obie będą klepały ale to wszystko kwestia wprawy.

Tak jak w przypadku map myśli i tu z „pomocą” przychodzą różne wynalazki, które mają zastąpić procesy myślowe bodźcami zewnętrznymi. Pojawiły się na rynku bowiem programy i filmy, które wykorzystując pewnego rodzaju dźwięki czy obrazy mają wprowadzać słuchaczy w określone stany lub zsynchronizować półkule.

Takie rozwiązanie jest na pozór wygodne ale nie da się go stosować w życiu codziennym, kiedy ta synchronizacja jest nam potrzebna na przykład w pracy. Poza tym człowiek wtedy nie uczy się samokontroli tylko uzależnia od czynników zewnętrznych. Istotą rozwoju duchowego jest zgłębianie i poznawanie wnętrza a tego typu rozwiązania przeczą tej idei. Choć spróbować można – wszak wszystko jest dla ludzi.

jeśli ktoś potrzebuje solucji:

Na początku może nie być łatwo „rozkazywać” pani w którą stronę ma się kręcić, natomiast zapewniam że zabawa jest wyśmienita kiedy dojdzie się do wprawy. W którą stronę się teraz kręci? Kręci się cały czas tak samo a tylko od nas zależy jak to widzimy Po kilku próbach można zaobserwować ciekawy efekt, kiedy pani zaczyna kręcić się w drugą stronę niż zwykle. Wtedy jest moment przejścia z lewej półkuli do prawej. To może być jeden z pierwszych kroków do synchronizacji obu półkul.

Kolejnym elementem pomagającym na początku są dźwięki. Kiedy na przykład w kanale lewym emitowany jest dźwięk o częstości 261 Hz (co odpowiada częstości dźwięku C gamy razkreślnej C-dur, por. Dźwięk muzyczny) a w prawym 271 Hz, to jako dudnienie różnicowe powstanie dźwięk o częstości 10 Hz, synchronizujący fale mózgowe do poziomu alfa (którego zakres to 8-12 Hz). Są dostępne na rynku programy emitujące odpowiednie dźwięki, które powodują synchronizację.

Ale po co to w ogóle robić?

Dzięki synchronizacji półkul mózgowych można wpłynąć na:

- zwiększenie koncentracji (przyspieszenie procesu uczenia się),
- zwiększenie siły woli (np. rzucenie palenia, zrzucenie zbędnych kilogramów),
- wprowadzenie w inne stany świadomości,
- zrelaksowanie.

Dlatego warto nabyć i praktykować tą umiejętność.

Umysł ludzki pracuje na pewnych częstotliwościach. W zależności od bieżącego stanu emocjonalnego mózg pracuje na innych częstotliwościach. Lub inaczej – w zależności od tego na jakiej częstotliwości pracuje mózg taki mamy stan emocjonalny. W takim razie od czego to właściwie zależy?

Kiedy się budzimy, zasypiamy lub jesteśmy odprężeni to oznacza, że znajdujemy się w stanie alfa. Jest o stan przyjemny, rozluźniający dający poczucie odpoczynku i relaksu. Towarzyszy mu zazwyczaj zsynchronizowanie obu półkul mózgowych, wyrównując częstotliwość.

Największą część dnia znajdujemy się jednak w stanie beta. Jest to stan, w którym teraz jesteś, czyli skoncentrowany na tym co robisz, czytasz, siedzisz a może leżysz – w tym stanie wykonujemy większość czynności w ciągu dnia.

Stan theta – jest to jeszcze głębszy stan niż alfa, można powiedzieć trans. Sztuką jest wejść w ten stan świadomie. Wszystko to jednak kwestia treningu.

Stan delta jest stanem totalnej nieświadomości, błogostan, Nirvana, totalne wyciszenie lub jakkolwiek inaczej – nazw jest bardzo wiele określających ten stan.

Poszczególne stany wywołują określone częstotliwości fal mózgowych:

beta [powyżej 14 Hz, czyli cykli na sekundę]
alfa [7-14 Hz]
theta [4-7 Hz]
delta [poniżej 4 Hz]

Najczęściej świadomie znajdujemy się w stanie beta. Stan alfa można wywołać kilkoma prostymi zabiegami – wystarczy się odprężyć, usiąść w wygodnym fotelu, rozluźnić się i za chwilę ogarnie nas błogie lenistwo Nie potrzeba specjalnej filozofii żeby w ten stan się wprowadzić. W pierwszą fazę stanu alfa można wejść nawet zamykając po prostu oczy na kilka minut. Z bodźców zewnętrznych pomaga także muzyka relaksacyjna.

Nieco inaczej się mają rzeczy jeśli chodzi o stany theta czy delta. Występują one najczęściej w fazach snu, czyli nie są to procesy wywoływane świadomie. Można jednak wprowadzać się w te stany całkowicie świadomie, ponieważ da się kontrolować wszystkie procesy zachodzące w naszym ciele, łącznie z częstotliwością fal mózgowych – wymaga to tylko praktyki i wiedzy jak to robić. Najprostszą metodą na uświadomienie sobie tego co nieświadomie zachodzi w naszym organizmie jest kontrola tego, co możemy zrobić w tej chwili.

Oddychasz teraz? Twój organizm robi to za Ciebie w tej chwili, na pewno nie zastanawiasz się ciągle i nie mówisz sobie: „teraz wdech, teraz wydech” Ale jeśli chcesz to możesz to robić świadomie – wystarczy zwrócić na to uwagę. Tak samo sprawa się ma z mruganiem oczami – mrugasz zazwyczaj nieświadomie. Teraz kiedy zwróciłeś na to uwagę pewnie przez chwilę będzie to proces świadomy ale czytając dalej znowu za chwilę powróci to do odruchów nieświadomych.

Dokładnie tak samo jest z częstotliwością pracy fal mózgowych – można ten proces kontrolować. Najczęściej spotykaną metodą wywoływania stanów theta i delta to medytacja. Mistrzowie osiągają te stany szybko ale treningi trwają czasem latami. Co można w ten sposób osiągnąć? Można poszerzać nieustannie świadomość, poznawać samego siebie, rozwijać się duchowo.

Podobno mistrzowie w stanie Nirvana potrafią lewitować. Zdarzyło mi się również przeczytać artykuł na temat mnichów, którzy potrafią się wprowadzić w taki stan, że na dnie jeziora mogą spędzić kilkanaście godzin, wyłączając większość funkcji życiowych na ten czas, podczas gdy przeciętnie ludzie nie wytrzymują bez tlenu kilku minut.

O kontrolowaniu procesów mózgowych wie dość dużo Ken Wilber, który regularnie od lat medytuje. Potrafi zatrzymać procesy mózgowe:

Metoda stosowana w praktyce przez osoby rozpoczynające biznes lub tworzące nowe projekty w biznesie. Etap tej analizy następuję zazwyczaj po wyznaczeniu celu. Ten sposób pozwala na ocenę realności przedsięwzięcia oraz ocenę konsekwencji.

Technika analityczna SWOT polega na posegregowaniu posiadanych informacji o danej sprawie na cztery grupy (cztery kategorie czynników strategicznych):
• S (Strengths) – mocne strony: wszystko to co stanowi atut, przewagę, zaletę analizowanego obiektu,
• W (Weaknesses) – słabe strony: wszystko to co stanowi słabość, barierę, wadę analizowanego obiektu,
• O (Opportunities) – szanse: wszystko to co stwarza dla analizowanego obiektu szansę korzystnej zmiany,
• T (Threats) – zagrożenia: wszystko to co stwarza dla analizowanego obiektu niebezpieczeństwo zmiany niekorzystnej.

Dla pełniejszego obrazu sytuacji warto przy każdym celu zrobić tą analizę, a szczególnie przy długoterminowych celach. Pozwala to na lepszą, bardziej realną ocenę sytuacji. Najczęściej stosowana jest w biznesie przy tworzeniu biznes planu.

Opracowując analizę SWOT określamy na początku mocne strony obecnej /przyszłej firmy. Jest to czynnikiem motywującym firmę do działania na rynku. Zadajemy sobie pytanie: Jakie zalety naszej firmy sprawią, że odniesie ona tam sukces ? Spróbujemy odpowiedzieć: Atutem będzie ciekawy produkt, konkurencyjna cena, wysoka jakość usług.
Z kolei określamy jakie słabe strony posiada /będzie posiadać nasze przedsięwzięcie, co może ograniczać jego konkurencyjność na rynku (np. wysokie koszty produkcji, zmiany kadrowe).

Następnie wskazujemy szanse dla firmy na rynku. Należy postawić sobie pytanie: Gdzie można je znaleźć?. Odpowiedzi należy szukać w zmianie obowiązujących przepisów prawnych. Będzie nią również poszerzenie asortymentu firmy, albo pojawienie się nowych grup klientów lub zmniejszenie się bezrobocia w regionie.

Pamiętamy również o zagrożeniach, czyli czynnikach zewnętrznych, które mogą negatywnie wpłynąć na działalność firmy. Zadajmy sobie pytanie: Jakie działania na rynku mogą wpłynąć na spadek zainteresowania produktem firmy? Będzie to na pewno wolniejszy wzrost rynku, konkurencja, nowe technologie, sezonowość produktu.
Przykładowa analiza SWOT dla całorocznego pensjonatu „Mewa” w jednej z miejscowości nadmorskiej.

Całoroczny pensjonat „Mewa” otwarty zostanie w jednej z miejscowości nad Bałtykiem. Pensjonatem „Mewa” będzie zarządzał jej właściciel, który ukończył Wyższą Szkołę Zarządzania i Finansów. Wcześniej pracował jako kierownik marketingu w jednej z firm handlowych. Pomagać będą mu żona oraz córka. Oferta firmy skierowana jest dla gości krajowych i zagranicznych.

Mocne strony:
1. Dogodny dojazd PKP, PKS, bus,
2. Potencjał przyrodniczy (krajobraz)
3. Mała odległość od plaży (500 m)
4. Posiadanie własnego lokum
5. Oferowane całodzienne wyżywienie (zdrowa żywność, potrawy dietetyczne)
6. Własny środek transportu
7. Zagospodarowanie czasu wolnego gości (wycieczki po okolicy)
8. Wysoka jakość usługi
9. Przystępna cena
10. Posiadanie strony w Internecie

Słabe strony:
1. Wejście na rynek usług turystycznych
2. Brak konkretnych dostawców produktów żywnościowych
3. Sezonowość usług
4. Ograniczenie lokalowe
5. Brak większego parkingu
6. Słaby wizerunek firmy

Szanse:
1. Uzyskanie pożyczki bankowej na rozwój działalności
2. Znalezienie konkretnych dostawców produktów żywnościowych
3. Wzrost zainteresowania mieszkańców miast turystyką całoroczną
4. Korzystne zmiany w prawie dla przedsiębiorców
5. Nowe formy reklamy
6. Poszerzenie parkingu
7. Wzrost zarobków ludności
8. Zmniejszenie bezrobocia
9. Brak konkurencji w bliższym otoczeniu firmy

Zagrożenia :
1. Pojawienie się nowej konkurencji
2. Niekorzystne zmiany w prawie
3. Zamiana gustów klientów
4. Niestabilna sytuacja finansowa
5. Mała liczba gości poza sezonem
6. Zubożenie społeczeństwa
7. Rosnące bezrobocie

Ważne!
Silne i słabe strony są czynnikami wewnętrznymi zaś szanse i zagrożenia to czynniki zewnętrzne wobec firmy.

Analiza SWOT dostępna na stronie:

http://www.prawnik-online.eu/wlasna-firma/biznesplan—przykladowa-analiza-swot

Zacznijmy od definicji:

Mind Mapping (dosłownie mapowanie myśli) – szczególny rodzaj notowania, mający według jego twórców zwiększać efektywność pracy i zapamiętywania oraz aktywować intuicję dzięki wykorzystaniu synergicznej współpracy obu półkul mózgowych. Metoda została opracowana przez dwóch brytyjskich naukowców:Tony’ego i Barry’ego Buzana.

Twórcy metody twierdzą, że podczas sporządzania notatek w sposób tradycyjny, aktywna jest jedynie lewa półkula mózgu, odpowiedzialna za myślenie logiczne, linearność, analizę, słowa i liczby. Dzięki użyciu oprócz słów i symboli także kolorów, rysunków oraz efektu trójwymiarowości uaktywnia się prawa półkula mózgu odpowiedzialna za wyobraźnię, rytm, postrzeganie przestrzenie, kolory  iGestalt (obraz całości) a obie półkule synergicznie ze sobą współpracują.

Celem mind mappingu jest podniesienie efektywności pracy a proces nauki i zapamiętywania uczynienie prostszym, szybszym i przyjemniejszym. Sprzyja myśleniu twórczemu, wielokierunkowemu, a nie nudnemu i odtwórczemu. Aczkolwiek twórcy metody nie przedstawili żadnych badań potwierdzających te tezy.

Mapa myśli to innowacyjny sposób przedstawiania niektórych zagadnień ułatwiający naukę. Ma na celu przyspieszyć pracę i dać lepszy efekt zapamiętania. Do tworzenia mind map używa się rysunków i krótkich haseł. Mapa ma być przejrzysta, czytelna, kolorowa, zwracająca uwagę na najważniejsze rzeczy- istotne dla twórcy. Należy pamiętać, że najlepsze będą pierwsze skojarzenia które przychodzą do głowy. Mankamentem tego rodzaju pracy jest to że jest ona czytelna tylko i wyłącznie dla autora.

Osobiście stosuję mapy bardzo często. Początki mogą przysporzyć trochę trudności ale jest tak ze wszystkim co nowego wprowadzamy w życie – zmiana i już . Metoda sprawdza się genialnie przy prowadzeniu prezentacji, szkoleń czy wykładów. Bez zbędnych notatek, których nie sposób czytać w trakcie prelekcji, można jednym rzutem oka odczytać hasło czy słowo kluczowe z kartki i wiadomo co dalej mówić, robić. Osobiście uważam, że jest to fantastyczne narzędzie. Pomaga nie tylko przy spotkaniach z grupami ludzi ale także przy tworzeniu artykułów, pisaniu książek czy robieniu kursów.

Istnieje także rozwiązanie „na skróty”, to znaczy można tworzyć mapy myśli w komputerze. Są do tego specjalnie stworzone programy. Na skróty oznacza jednak pozorną krótszą drogę, ponieważ im mniej zaangażujemy nasz mózg do tworzenia takiej mapy tym mniej z niej zapamiętamy. Twórcy owych programów chyba zapomnieli co jest ideą tej metody lub jej po prostu nie zrozumieli.

Polecam każdemu sprawdzenie metody tworzenia map myśli – czy to rysując ręcznie czy to na komputerze (jak kto woli). Można się nieco zdziwić kiedy się jak łatwo i szybko wszystko przypomina zerkając tylko na chwilę na rysunek. Niektórzy studenci stosują tą metodę do nauki przed egzaminami. Na jednej kartce A4 można zmieścić notatkę z książki o 500 stronach, wybierając odpowiednie słowa klucze. Potem dla przypomnienia nie trzeba wertować całej książki tylko wystarczy popatrzeć przez kilka minut na kartkę.

Ford zanim został milionerem zbankrutował 3 razy. Donald Trump w jednej chwili z multimiliardera stał się multimiliardowym dłużnikiem. Czy to jednak powód do poddania się? Kolejnym przykładem jest Edison. Kiedyś dziennikarz zapytał Edisona, dlaczego nie poddaje się, mimo że nie udało mu się stworzyć żarówki po tylu próbach, które dziennikarz nazwał „porażkami”. Edison odpowiedział, że nie poniósł ani jednej porażki, po prostu znalazł mnóstwo niedziałających sposobów, które przybliżały go do znalezienia tego sposobu, który działa.

W każdym z nas, nawet u ludzi którzy osiągnęli i osiągają największe sukcesy może pojawić się zwątpienie. Dotyczy to szczególnie celów wielkich, wymagających dłuższego okresu czasu jak na przykład tworzenie biznesu, budowanie domu, nauka nowej umiejętności itp. Jest w nas coś co nazywa się cierpliwością i warto nad tą konkretnie rzeczą pracować. Czasem w projektach długoterminowych spodziewamy się szybko efektów. Projekty te jednak jak sama nazwa mówi są długoterminowe. Jeśli kiedykolwiek pojawi się uczucie zwątpienia to może to oznaczać dwie rzeczy – albo już tego nie chcesz albo masz zbyt małą motywację.

W pierwszym przypadku decyzja jest prosta – rezygnuję (jeśli faktycznie już tego nie chcę a nie, że mi się nie chce ). W drugim przypadku lekarstwem na wszystko są pytania a w tym konkretnym przypadku jedno pytanie. Dlaczego? Zadawaj sobie ciągle pytanie dlaczego chcę osiągnąć swój cel? Dlaczego na tym mi zależy? Dlaczego to robię?

Jeśli nagle Twoja motywacja spadła to oznacza tylko tyle, że na chwilę zapomniałeś po co wszystko robisz albo przestałeś wierzyć, że Ci się uda. Tylko tyle i aż tyle. To tylko przejściowy moment, z którym możesz sobie poradzić zadając sobie nieustannie pytanie „dlaczego?”.

Być może to dobry moment na skoncentrowaniu od nowa uwagi na celach. Może pora zmienić kurs? Przecież wiemy, że wszystko się zmienia. Przyczyną, która sprawia, że większość ludzi poddaje się i nie spełnia swoich marzeń, jest brak pewności, dlaczego chcą tego, czego chcą. Szukają sposobów jak osiągnąć swój cel, ale nie znają wystarczającej liczby powodów, aby to zrobić.

Pytanie „dlaczego?” może się okazać ważniejsze niż pytanie „jak?”. Odpowiadając sobie na pytanie „dlaczego chcę osiągnąć…”, dajesz swojej podświadomości powód, aby do celu dążyła. Jest to niezbędne do osiągnięcia sukcesu. Powód jest ważniejszy niż sposób. Jeśli dasz swojej podświadomości wystarczającą ilość powodów, Twój umysł znajdzie sposób, na to jak to zrobić.

Jeśli natomiast nachodzą Cię myśli o porzuceniu celu tylko z powodu napotkanych niepowodzeń to pamiętaj, że każdy kto osiągnął wielki cel napotykał niepowodzenia. Nie Ty pierwszy i nie Ty ostatni. Walcz konsekwentnie i pamiętaj przez cały czas dlaczego to robisz. A gdy choć na chwilę zwątpisz w swoje możliwości wróć tu i obejrzyj raz jeszcze ten film.

W całym świecie Film i książka zrobiły wielki show w świecie. Opinie na temat „Prawa przyciągania” są różne – jedni wierzą drudzy nie, jeszcze inni podejrzewają a kolejni sprawdzają i wiedzą. Rozumiem każdą z tych postaw i szanuję. Jakiś czas temu sam byłbym mocno sceptycznie nastawiony. Kiedy zdałem sobie po raz pierwszy sprawę z działania oniemiałem z wrażenia. Sprawdzałem cały czas i o dziwo większość faktycznie przyciągałem. Do tej pory sprawdzam – a w zasadzie używam a nie sprawdzam. Mam tylko wrażenie, że autorzy zapomnieli dodać jedną rzecz.

Otóż oprócz samego myślenia trzeba jeszcze DZIAŁAĆ. Bez działania owszem dostrzeżemy pewne szanse, okoliczności sprzyjające ale jeśli ich nie wykorzystamy to nic się nie stanie. I całe szczęście, bo prawdopodobnie wszyscy dziś leżeliby na Kanarach tylko nie miałby kto przynosić drinków bo kelnerzy też by leżeli. Jedzenia też nikt by nie zrobił bo po co, skoro wszystko można przyciągnąć bez nakładu pracy? Być może byłem wtedy zaszokowany rezultatem właśnie dlatego, że zacząłem działać.

Przyciągałem pewne rzeczy, wydarzenia i okoliczności (i do dziś przyciągam). Pewne rzeczy nie oznacza wszystko i wszystkiego do tej pory nie mam i bardzo się z tego cieszę ponieważ nie chcę mieć wszystkiego. Wszystko oznacza, ze raka, czy inne choróbska też. A tego akurat nie chcę. Zacząłem się zatem skupiać na tym, czego chcę. Krok po kroku zacząłem wyznaczać i realizować cele, najpierw małe potem coraz większe, coraz bardziej ambitne.

Chciałem się z całym światem podzielić informację, że to działa, że to wspaniałe i żeby wszyscy korzystali i… i się mocno zdziwiłem. Kubeł wody dla ochłody. Zdecydowana większość ludzi, których spotkałem w ogóle nie była zainteresowana tym „bezsensownym” prawem przyciągania. Niektórzy nie są gotowi na zmiany. Jeszcze wtedy chciałem zmieniać cały świat bo uważałem, że ludzie tego nie rozumieją a „powinni”.

Uczenie się akceptacji, tolerancji i zrozumienia chwilę mi zajęło i dzięki ludziom, którzy przy mnie wtedy byli zrozumiałem jeszcze więcej. Dziś zmieniam siebie a inni jeśli chcą się zmieniać to pomagam. Kto nie chce – nic na siłę. Pytałem i dociekałem dlaczego ludzie nie wierzą? Wszyscy po prostu wiedzieli, że to nie działa. Na pytanie czy choć raz spróbowali odpowiadali, że nie bo po co jeśli to nie działa. Przypomniał mi się urywek filmu (nie pamiętam tytułu) o szkole wieczorowej w latach pięćdziesiątych w Polsce. Nauczyciel chciał zainteresować uczniów (większość po 40-tce) teatrem. Jeden z uczniów powiedział:

- ja nie idę
– dlaczego? Zapytał nauczyciel.
– bo ja nie lubię chodzić do teatru
– a na jakiej sztuce byłeś, że tak Ci się nie spodobała?
– na żadnej.
– no to skąd wiesz, że nie lubisz jeśli nigdy nie oglądałeś żadnej sztuki?
– no ale po co mam oglądać jak nie lubię…

Nic dodać nic ująć. Najzabawniejsze jest to, że to co myślą wszyscy to PRAWDA! Każdy z nas ma rację. „Jeśli myślisz, że możesz coś zrobić lub myślisz, że nie możesz to w obu przypadkach masz rację” – Henry Ford. Zarówno książka jak i film zawierają tą informację. Można zatem zaryzykować stwierdzenie: Prawda to jest to w co wierzysz.

Jeśli wierzysz, że „Prawo przyciągania” nie działa to rzeczywiście nie będzie działało i przyciągniesz wszystkie okoliczności i ludzi, którzy Cię w tym utwierdzą. I dobrze. Każdy ma prawo wyboru w co wierzy a w co nie. Często ludzie też mawiają: „uwierzę jak zobaczę”. Podczas gdy można zobaczyć dopiero wtedy kiedy się uwierzy.

Potwierdzeń działania „Prawa przyciągania” można doszukać się również w cytatach, powiedzeniach, starożytnych tekstach czy nawet w Biblii: „Szukajcie a znajdziecie, „Proście a będzie Wam dane”. Kto nie słyszał również powiedzenia „Wiara czyni cuda”? Sceptyków zachęcam do zastanowienia się nad tym.

Zatem:

Myśl jak uważasz…. i uważaj jak myślisz !

]]> http://centrum-rozwoju.pl/prawo-przyciagania-dziala-i-nie-dziala/feed/ 0 http://centrum-rozwoju.pl/konsekwencje/ http://centrum-rozwoju.pl/konsekwencje/#comments Thu, 07 Jul 2011 11:20:06 +0000 Jacek Siewierski http://centrum-rozwoju.pl/?p=101 Continue reading →]]> Konsekwencje

Każde działanie przynosi określony skutek. Przy wyznaczaniu celów zastanówmy się jakie będą skutki, czyli konsekwencje jego osiągnięcia. Im wcześniej uświadomimy sobie wszystkie skutki tym łatwiej nam będzie wybierać co chcemy a co tylko nam się wydaje, że chcemy. Przeanalizujmy na konkretnych przykładach. Cel: chcemy schudnąć. Załóżmy, że już osiągnęliśmy nasz cel. Czy wzięliśmy pod uwagę, że trzeba teraz kupić praktycznie wszystkie ubrania, ponieważ są obecnie za duże? Możemy się też spotkać z obawami bliskich o nasze zdrowie. Może to są zbyt błahe konsekwencje ale na pewno trzeba o nich pamiętać.

Weźmy kolejny przykład: chcę być bogaty. Załóżmy, że określona została konkretna suma pieniędzy na przykład 10.000.000 zł. Czy sąsiedzi zauważą zmianę w sytuacji materialnej? Czy są wśród nich zawistni ludzie? Czy moi bliscy będą bezpieczni? Czy bez ochrony będę mógł wychodzić do sklepu? Czy będę czuł się bezpiecznie w domu? Czy nie będą przypadkiem nachodzić mnie częściej członkowie dalszej rodziny albo znajomi z wyciągniętymi rękami po pieniądze, które będą uważali że im się należą od Ciebie? Ponieważ Tobie się udało to pomóż, pożycz, daj…

Konsekwencje zawsze trzeba brać pod uwagę wcześniej. Pamiętaj o tym, że zawsze osiągniesz to czego chcesz, więc zastanów się dobrze czego chcesz zanim to osiągniesz. Możesz porozmawiać z ludźmi medialnymi jeśli masz okazję i zapytać ich jak się teraz czują kiedy są rozpoznawani. Większość marzyła o tym od zawsze a teraz dokładnie ta sama większość oddałaby wszystko za odrobinę prywatności. Część z nich pewnie zastanawiała się nad tym wcześniej ale poczucie bycia rozpoznawalnym było tak duże, że nic innego nie było ważne. Pamiętaj zatem co jest ważne dla Ciebie i dla Twojej rodziny.

W dokładniejszym dookreśleniu obu stron medalu pomaga tzw. Analiza S.W.O.T. O szczegółach przeczytasz tutaj.

Jedną z najlepiej sprawdzających się metod wyznaczania celów jest metoda S.M.A.R.T. – (akronim od ang. Simple, Measurable, Achievable, Relevant, Timely defined, dosł. sprytny) – koncepcja formułowania celów w dziedzinie planowania, będąca zbiorem pięciu postulatów dotyczących cech, którymi charakteryzuje się poprawnie sformułowany cel.

Jaki zatem cel ma być:

• Szczegółowy – cel ma być jak najdokładniej sprecyzowany. Cel pod tytułem „ma być lepiej” niczego w rzeczywistości nie mówi (skorzystanie z toalety już powoduje, że nam jest lepiej więc można by uznać, że cel został zrealizowany – poniekąd został);

• Mierzalny – aby można było go zmierzyć, czyli za pomocą liczb określić jego realizację (w przypadku rzeczy policzalnych sprawa jest prosta, złotówki czy kilogramy można policzyć, w przypadku celów niematerialnych możemy określić uczucia jakie nam towarzyszą, jak się czujemy po zrealizowaniu celu);

• Atrakcyjny – ma wzbudzać ciekawość i chęć do działania (cel atrakcyjny sprawia, że chce nam się do niego dążyć); wyrazem często zastępowanym w tej metodzie jest Ambitny – cel ambitny to wyzwanie;

• Realistyczny – ma być możliwy do osiągnięcia (jeśli przynajmniej jedna osoba na świecie dokonała takiej rzeczy to znaczy, że jest to możliwe i realne. Co nie oznacza, że jeśli nikt tego jeszcze nie dokonał to Tobie się to nie uda. Chodzi raczej o wyeliminowanie celów np. jutro wybuduję dom);

• Terminowy – ma być określony czasowo (określenie czasu powoduje włączenie w naszym mózgu pewnego rodzaju odliczania w dół, tzw. count down. Działa to mobilizująco). Te dzielimy jeszcze na krótkoterminowe i długoterminowe.

Przykład: Cel – Schudnę.

Jest łatwo zrozumiały, lecz niejednoznaczny. Nie da się w sposób wymierny stwierdzić, czy i w jakim stopniu został osiągnięty. Choć jest osiągalny, to jednak każde, nawet minimalne zrzucenie wagi np. o 0,1 kg będzie oznaczało zrealizowanie celu a przecież nie na to liczyliśmy – no chyba, że ktoś właśnie tego chciał. Cel nie jest też określony w czasie, w związku z czym posiada nieskończenie długą perspektywę, w której może być zrealizowany. Zatem nigdy nie będzie można powiedzieć, że nie został zrealizowany, ponieważ zawsze będzie miał jeszcze na to czas. Jak można sformułować ten sam cel zgodnie z zasadą S.M.A.R.T.? Chudnę i w lipcu roku xxxx ważę xx kg a moja sylwetka jest szczupła i wysportowana.

Kolejne, tym razem nie nazwane zasady

Kolejne ważne zasady przy określaniu celów, które przyspieszą ich realizację:

1) Cel ma być zapisany. Zapisanie celów utrwala w podświadomości na stałe Twoje zamierzenie. Działa to z niesłychanie silną mocą.

2) Cel wyrażamy w czasie teraźniejszym, ponieważ angażujemy tym samym wszystkie zmysły, odczuwamy wręcz efekt tego, co chcemy. Przykład: „będę zdrowa/zdrowy” zamieniamy na „jestem zdrowa/zdrowy”. Postaw się w sytuacji, w której cel został osiągnięty.

3) Cel wyrażamy w formie pozytywnej, ponieważ ma wtedy o wiele większą siłę. Przykład: „Nie będę już nigdy gruba/gruby” zamieniamy na „jestem zawsze szczupła/szczupły”

4) Cel ma być zależny od Ciebie w przeważającej mierze. To Ty masz wpływ na jego realizację. Cel: wygram w totolotka nie zależy od Ciebie wcale. Kiedy wyznaczysz cel niezależny od Ciebie nie masz wpływu na jego realizację a nawet jeśli go przypadkiem osiągniesz (celowo użyłem słowa przypadkiem) to nie będziesz się z niego nawet cieszył, ponieważ będziesz wiedział, że nie zależał on od Ciebie. Chyba, że chcesz świadomie pozbyć się uczucia dumy ze zrobienia czegoś wartościowego samemu.

5) Cele mają dotyczyć różnych aspektów naszego życia. Ograniczenie się do wyznaczenia jednego celu spowoduje natychmiastowe poczucie braku w innych obszarach. Trzeba zadbać o ich spójność ze wszystkim na czym nam zależy.

6) Ustalamy cele materialne i niematerialne. To pozwoli Ci zadbać o dobre samopoczucie w sferze fizycznej i psychicznej. Do niematerialnych zaliczysz wszystko, czego nie da się dotknąć, zobaczyć czy powąchać. Może to być nauka, rozwój, praca nad charakterem, medytacja itp.

Ta metoda faktycznie sprawdza się w praktyce. W przypadku wyznaczania celów bardziej pod kątem biznesowym warto również zastosować analizę SWOT, która pomaga zrozumieć ogólny obraz sytuacji, łącznie z zagrożeniami. O tej metodzie więcej znajdziesz tutaj.

Kim jesteś? Gdzie jesteś?

Jak zacząć prawidłowo wyznaczać cele? Zacznijmy od tego jaka jest w tej chwili nasza sytuacja. Określenie w jakim miejscu się aktualnie znajdujemy to określenie „startu”. Jeśli to określimy to łatwiej nam będzie wyznaczyć „metę”, miejsce do którego chcemy dotrzeć czyli nasze cele. W życiu każdy z nas ma określone role. Żeby łatwiej zrozumieć o jakie role chodzi pozwolę sobie na podanie kilku przykładów:
- rola: partner, jeśli jesteś w związku;
- rola: pracownik, jeśli pracujesz (niezależnie czy u kogoś czy u siebie);
- rola: uczeń, jeśli się uczysz czy studiujesz;
- rola: dziecko, jeśli masz rodziców;
- rola: rodzic, jeśli masz dzieci;
- rola: przyjaciel, jeśli masz przyjaciół;

Na tej zasadzie możesz wypisać wszystkie swoje życiowe role. Znajdziesz ich na pewno więcej, a część z nich może Cię już albo jeszcze nie dotyczyć. Poświęć na to i na każde kolejne ćwiczenie wystarczającą ilość czasu. Pamiętaj, że lepszy rezultat osiągniesz kiedy to będzie zrobione dobrze a nie szybko. Choć po wykonaniu kilka razy tego ćwiczenia będziesz prawdopodobnie w stanie te cechy połączyć .

Kolejnym krokiem jest określenie Twoich obszarów życiowych, czyli tego na co poświęcasz czas i o co dbasz. Określ obszary, które odgrywają w Twoim życiu ważne role, czyli gdzie w tym momencie jesteś. Mogą to być:

- praca,
- rodzina,
- zdrowie,
- hobby,
- finanse,
- znajomi,
- wygląd,
- nauka,
- rozwój,
- odpoczynek,

To oczywiście tylko przykłady. Każdy ma swoje obszary, w których na co dzień się porusza, dlatego dobrze jest zapisać wszystko, co tylko przyjdzie do głowy. Ważne jest żeby określić dokładnie swoje obszary i skupić się właśnie na nich.

Mamy zatem „start”. Teraz pora na „metę”. Przygotuj czystą kartkę A4 i długopis. Usiądź najlepiej w miejscu, w którym zazwyczaj się odprężasz. Powtórzymy teraz ćwiczenie z wyobraźni. Zaryzykuję stwierdzenie, że posiadasz wyobraźnię. Skoro masz wyobraźnię to czy jest ona ograniczona? Potrafisz podać jej granice? Prawdopodobnie nie.

Wyłączamy w tej chwili wszystkie hamulce i puszczamy naszą fantazję w ruch. Wyobraź sobie teraz sytuację, w której wygrałeś ogromną sumę pieniędzy, tak ogromną, że choćby się mocno starać to nie ma szans na wydanie ich do końca życia nawet w połowie. Jak wyglądałoby Twoje życie? Załóżmy, że już masz za sobą ten pierwszy moment, w którym robisz niezliczoną liczbę zakupów, wycieczek i innych rzeczy. Możesz robić dokładnie to co chcesz, z kim chcesz, gdzie chcesz i jak długo chcesz.

Oswoiłeś się już z myślą, że jesteś w posiadaniu nieograniczonej ilości pieniędzy – jak wygląda Twoje życie? Na co poświęcasz czas? Zapisz to na kartce w czasie teraźniejszym, tak jakbyś już to osiągnął, wczuj się w rolę i dokładnie zobacz oczami wyobraźni co robisz, kim jesteś. Pamiętaj jednocześnie o wszystkich ważnych aspektach Twojego życia.

Zdaję sobie sprawę, że przy robieniu pierwszy raz tego ćwiczenia możesz poczuć się dziwnie. Jest tak za każdym razem, kiedy robimy coś nowego. Powtarzaj zatem to ćwiczenie tak często, jak tylko masz na to ochotę i czas. Może to być nawet podczas podróży autobusem miejskim – ważne, żeby to robić. Dla ułatwienia możesz zadać sobie serię pytań, które naprowadzą Cię na dobry kierunek:

Co najbardziej lubię robić?
Kim chcę być w życiu?
Kim chciał(am)em być jak byłem mał(a)y?
Co chcę w życiu robić?
Co mnie interesuje?
W czym jestem dobr(a)y?
Co ludzie we mnie podziwiają?
Za jakie czynności ludzie mnie cenią?
W czym jestem niezastąpion(a)y?
Wśród jakich ludzi chcę przebywać?
Jakie umiejętności już mam a jakie są mi jeszcze potrzebne? Jak mogę je opanować?
Jaki jest jeszcze lepszy sposób na to żeby to osiągnąć?
Kto może mi w tym pomóc?
Jakich informacji potrzebuję? Gdzie mogę je znaleźć?

To bardzo ważne ćwiczenie pozwalające na określenie co tak naprawdę uznajemy w życiu za ważne. To ćwiczenie ujawni czego tak na prawdę chcemy. Można dla ułatwienia zadać sobie kolejne pytania: kiedy już minie pierwszy dzień, na przykład poniedziałek, co będę robił(a) w następny poniedziałek? Co zrobię za miesiąc? Za rok? Za 5 lat? Za 10?

Po tym ćwiczeniu uzyskasz wizję „mety”, czyli uświadomisz sobie swoje cele długoterminowe. Bardzo możliwe, że Twoje cele będą się zmieniały w miarę upływu czasu, ponieważ jak już wiesz wszystko się zmienia. Jako kapitan statku zwanego życie będziesz mógł zmieniać kurs w zależności od upodobań.

Skoncentrujmy się teraz na tym co zapisałeś. Prawdopodobnie będzie trzeba teraz przepisać te cele raz jeszcze, ponieważ warto je zapisać w pewien określony sposób. Nie podałem tej informacji przed tym ćwiczeniem celowo, żeby Cię nie ograniczyć. To co napisałeś wypłynęło z głębi Ciebie, to Twoje uczucia i Twoje słowa.

Ważne jest jednak, żeby teraz zastosować kilka reguł do Twojego zapisu i przepisać raz jeszcze Twoje cele zgodnie z nimi. te reguły są podawane w literaturze przez znanych mówców i motywatorów i pozwalają uszczegółowić ogólną wizję, dobrze zaplanować i ustalić priorytety. O tym przeczytasz tutaj.

„- Czy mógłbyś mi uprzejmie powiedzieć, którędy mam pójść?
- To zależy w znacznej mierze od tego, gdzie chciałabyś dojść.
- Właściwie wszystko mi jedno… – rzekła Alicja
- Więc wszystko jedno, którędy pójdziesz – zawyrokowało Kocisko.”

(cyt. „Alicja w krainie czarów”)

Co to jest cel? Zacznijmy od definicji celu:
Cel (gr. τηλος, telos; łac. finis, terminus) – to, ze względu na co, następuje działanie; stan lub obiekt, do którego się dąży ; „cel” (etyka), to kres świadomego działania.
Część definicji, na której się skupimy to: stan lub obiekt, do którego się dąży. Być może komuś nasuwa się pytanie: dlaczego to jest takie ważne? I to jest bardzo mądre pytanie, na dodatek zawierające w sobie odpowiedź.

O bardzo ciekawym eksperymencie opowiada Brian Tracy w jednym ze swoich audiobooków. W 1953 roku na Uniwersytecie Yale przeprowadzono eksperyment, podczas którego zapytano grupę studentów, czy mają szczegółowe, jasno sprecyzowane, spisane cele i gotowy plan ich realizacji. Największa grupa, ok. 85% nie miała spisanych celów, 12% miała cele ale nie spisane, 3% miało spisane cele z planami ich realizacji.
Dwadzieścia lat później autorzy eksperymentu odszukali uczestników i stwierdzili, że te 3% osób posiada więcej pieniędzy niż pozostałe 97% razem wzięte!

Mało tego. Zdecydowana większość z grupy 3% osiągnęła o wiele więcej niż zaplanowała. Tylko nieliczni osiągnęli to co chcieli, cała reszta podwoiła lub potroiła swoje zamierzenia finansowe. Cele dotyczyły także innych aspektów życia i tu także grupa 3% wykazała znaczące lepsze efekty – byli zdrowsi, bardziej zadowoleni z życia i mieli szczęśliwsze rodziny. Podobny eksperyment w 1979 roku przeprowadzono na Uniwersytecie Harvard Business School. Wyniki były szokujące. Tym razem grupa 3% miała 10 razy więcej pieniędzy od pozostałych 97%.

Jaki jest z tego wniosek? Wyznaczanie celów jest jedną z najważniejszych umiejętności w życiu. Każdy, kto zapisał się na kartach historii słynnym dokonaniem miał wyznaczony jasny cel. Bracia Wright stworzyli pierwszy samolot, Edison wynalazł żarówkę, Bell wynalazł telefon… .

Choć w przypadku telefonu źródła podają różne dane, można spotkać się również z nazwiskiem Meucci. Jakkolwiek się nazywali, każdy z nich określił najpierw bardzo dokładnie co chce osiągnąć. Potem już była tylko eliminacja nie działających sposobów aż w końcu każdemu z nich udało się osiągnąć dokładnie to, co zamierzył.

Żeby jeszcze łatwiej można było to zrozumieć można wczuć się w rolę sportowca – na przykład łucznika. Wyobraźmy sobie na chwilę, że jesteśmy takim łucznikiem, mamy łuk i napinamy cięciwę. Co w przypadku kiedy naszej tarczy nie będzie widać? Skąd będziemy wiedzieli gdzie trzeba strzelać? Możemy strzelać na oślep i jest szanse, że trafimy. Nikła ale jest. Czy nie byłoby łatwiej ustawić tarczę? Ile dzięki temu zaoszczędzimy czasu i energii na trafienie do celu? O tym jak to zrobić przeczytasz tutaj.

Jako dzieciak biegający w przedszkolu nie pamiętam czy zadawałem sobie to pytanie. Pamiętam, że robiłem to co chciałem. Kto z nas sobie wtedy zadawał pytanie „czego ja chcę”? po prostu robiliśmy to co chcieliśmy. Co za wspaniałe wspomnienia W szkole podstawowej (kiedy chodziłem do szkoły było osiem klas w szkole podstawowej) dopiero w siódmej klasie zaczęło do mnie docierać, że nadchodzi zmiana. Było dziwnie. Zaczęły się rodzić pierwsze wątpliwości, czy się dostanę, czy sobie poradzę, czy nie zawiodę oczekiwań najbliższych, jak inni będą oceniać mój wybór i wiele innych podobnych wątpliwości. Szkoda, że wtedy nie miałem takiej wiedzy na temat rozpatrywania zmian pod kątem pozytywnym, natomiast cieszę się, że po tylu latach już to wiem i mogę się tą wiedzą dzielić..

Pamiętam doskonale długie godziny rozmyślania po ukończeniu każdego etapu edukacji. Szkoła podstawowa dobiegła końca. Część znajomych planowała iść do szkoły zawodowej, część do technikum jeszcze inni do liceum. Już wtedy w głowie zadawałem sobie pytanie: czego ja chcę?

Ponieważ nie znalazłem odpowiedzi uznałem, że liceum ogólnokształcące będzie kształtowało mnie „ogólnie” jak sama nazwa mówi a w miarę upływu lat z wiedzy ogólnej dojdę do wiedzy szczegółowej i znajdę odpowiedź na nurtujące mnie cały czas pytanie – czego ja chcę? W czwartej klasie, bo tyle klas miało wtedy liceum, znowu wróciło to samo pytanie. Nic nie pomogło cztery lata ogólnego kształcenia. Nadal nie umiałem znaleźć odpowiedzi.

Dokonałem kolejnego wyboru analizując najróżniejsze aspekty: jaki kierunek jest w modzie? gdzie idą znajomi? po jakim kierunku znajdę dobrze płatną pracę? czy ja to lubię? A jeśli nie to czy polubię? czy to jest to co chcę robić do końca życia? Wybrałem studia. Główne kryterium było takie, że było blisko i kierunek wydawał się przyszłościowy. Czy byłem zafascynowany? Podejrzewam, że tak jak 95% moich kolegów z roku – nie.

Studiowaliśmy i było bardzo fajnie. I tyle. Przyszedł piąty rok i obrona. Znowu mętlik i seria pytań: co dalej? Gdzie znajdę pracę? Czy „papier” pomoże? Czy pensja wystarczy na kredyt na mieszkanie? Jak wystartować? Gdzie szukać pracy? Jak szukać? Co ja chcę robić? Brnąłem dalej po omacku, bez fundamentalnej wiedzy na temat w jaki sposób można odpowiedzieć sobie na te wszystkie pytania.

Nowe etapy w życiu

Czy jednak koniec edukacji szkolnej to rzeczywiście jedyny moment na nowy start? A co z pozostałymi aspektami naszego życia? Otwieranie własnej firmy, czy zmiana pracy, czy rozstanie z partnerem i początek nowego związku, czy nowe hobby, czy nowe postanowienie – czy to nie jest przypadkiem również start? Na potrzeby lepszego zrozumienia umówmy się, że „start” będzie oznaczał początek nowych zmian zachodzących w życiu, niezależnie od aspektu, jakiego ta zmiana dotyczy.

Jak dowiedzieć się czego tak na prawdę się chce?

Jedną z najprostszych metod jest nieustanne zadawanie sobie tego pytania. Gdziekolwiek jesteś możesz na chwilę się zatrzymać i skoncentrować właśnie na tym pytaniu swoją uwagę. Jeśli jeszcze nie masz wyrobionego w sobie tego nawyku to na początek można robić to podczas czekania na autobus, podczas podróży, podczas spaceru, podczas oczekiwania na wizytę u lekarza etc. Pytaj nieustannie siebie samego na czym Ci zależy.

Kiedy przestanie Ci wystarczać myślenie, bo pojawi się w pewnym momencie dużo myśli, zacznij je zapisywać. Zacznij projektować idealną według Ciebie przyszłość. Puść wodze fantazji i wyobraź sobie siebie zupełnie bez żadnych ograniczeń – co będziesz wtedy robił? Pomagają tutaj pytania w stylu, „Gdybym miał dziś 100 milionów na koncie to co bym robił jutro od rana?” Prawdopodobnie w pierwszym momencie wydasz część z tych pieniędzy i to naturalne – każdy ma potrzeby. Teraz wyobraź sobie, że już pierwszy szał zakupowy masz za sobą – co robisz? Jak wygląda Twój dzień? potem zastanów się jak wygląda Twój tydzień a potem miesiąc.

Być po wykonaniu tego ćwiczenia dojdziesz do wniosku, że wcale Ci nie jest potrzebne aż tyle pieniędzy żeby osiągnąć to czego chcesz. To ćwiczenie daje bardzo fajne rezultaty jak się je powtórzy kilka razy. Wie się coraz dokładniej czego się chce. I jest to proces nieustanny ponieważ wszystko się zmienia O tym co robić po wykonaniu żeby zbliżyć się do wymarzonej sytuacji przeczytasz tutaj.

Zmiany jednych fascynują innych przerażają. Jedni na nie czekają inni ich unikają. Jedno jest pewne – czy tego chcemy czy nie są one nieuniknione. W całym wszechświecie nieustannie zachodzą zmiany. Jak mawiał Heraklit: „Panta rhei – wszystko płynie, nic nie stoi w miejscu”. Pamiętam z filmu „Zmiennicy” jak Krashan poszedł zjeść do „Victorii” obiad. Pani przetarła szmatą miskę, przykręciła ją śrubokrętem, wsypała kaszę z gara i dodała z łaską: „proszę!”. Trochę od tamtych czasów się zmieniło. Kiedy jem w restauracji teraz jestem traktowany jak gość a nie jak intruz.

Pozytyw – negatyw

Zmiany zachodzą wszędzie – i na zewnątrz i wewnątrz nas. Zmieniają się sposoby działania, ustroje, rządy, sposoby myślenia. Zdarza się, że myśląc o zmianach analizujemy je pod kątem negatywnych skutków. To naturalny odruch. Bronimy się przed tym co nieznane, co nowe ponieważ dobrze czujemy się w sytuacji, którą znamy.

Pamiętam jak kiedyś moi współpracownicy „przestawiali” się na pracę z kalendarzem w komputerze, podczas gdy byli przyzwyczajeni do pracy z kalendarzem papierowym. Bronili się jak tylko mogli. Trzeba było się nauczyć robić wpisy, oznaczać kategorie, nadawać kolory… jakie to wydawało się im wtedy trudne i bez sensu. Po kilku miesiącach dostrzegli jednak zalety takiego sposobu pracy i pokochali go. Ja również dziś nie wyobrażam sobie pracy bez kalendarza w komputerze i też miałem na początku opory a teraz zastanawiam się jak ja mogłem wcześniej bez tego funkcjonować.

Czasem wystarczy spróbować nowego sposobu działania czy myślenia i w krótkim czasie dostrzeżemy wymierne korzyści. Wróćmy na chwilę do naszego systemu obronnego – analiza negatywnych stron też się przydaje, ponieważ daje nam pełniejszy obraz sytuacji. To dobrze, że analizujemy konsekwencje tylko dlaczego skupiać się bardziej na stronie negatywnej? Skoro wiemy, że zmiany są nieuniknione to czy nie byłoby rozsądnym przyjąć je jako naturalną kolej rzeczy i skupić swoje myśli na tym, co dobrego wniosą do życia?

Odnosząc się do pewnego powiedzenia: „nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło”, można dojść do wniosku, że cokolwiek nas w życiu spotka, będzie pozytywne – czyż nie jest tak? Czy nie z każdej sytuacji można wyciągnąć pozytywne aspekty? Każdy medal ma dwie strony i tylko od nas zależy, którą stronę dostrzegamy. Skoro potrafimy skupiać się na jednej z tych stron to czy nie warto wybrać tę pozytywną? Im szybciej zaczniemy dostrzegać w każdej zmianie pozytywne aspekty tym łatwiej będzie nam pokonać wszystkie przeszkody, które spotykają nas przez całe życie.

Wszak z każdej, nawet najgorszej sytuacji, można wyłowić pozytywne aspekty, ponieważ one zawsze istnieją. Powiem więcej – z takiego „wyławiania” korzysta większość szczęśliwych ludzi na świecie. Trzeba tylko wyrobić w sobie nawyk wyszukiwania dobrych stron, co jest bardzo proste i szybkie w opanowaniu. Jak zatem sprawić by zmiana, niezależnie od tego jakiego aspektu naszego życia dotyczy, była pozytywna i dokładnie taka jak chcemy – a nawet lepsza, niż zakładaliśmy? O tym przeczytasz tutaj.

Nad znaczeniem szczęścia ludzie zastanawiają się od niepamiętnych czasów. Cóż to takiego jest? Zdefiniować je nie jest tak łatwo ponieważ tyle ile jest ludzi tyle jest definicji. Nawet więcej – tyle ile jest i tyle ile było ludzi tyle jest definicji. Szczęście to indywidualny stan – na szczęście Podoba mi się definicja jednego z moich ulubionych mówców Briana Tracy, który mówi o szczęściu jako ciągłym dążeniu do doskonałości.
Kiedy jesteśmy szczęśliwi?

Zdarzają się ludzie, którzy uzależniają poczucie szczęścia od warunków zewnętrznych, takich jak chociażby pogoda. Kiedy pada deszcz są smutni, gdy zaświeci słońce są radośni. Czasami są to inne bodźce zewnętrzne jak na przykład zakupy, które powodują uczucie szczęścia. Wszystko w porządku, to dobrze, że tak jest i że każdy jest inny tylko dlaczego warunkiem ma być coś co pochodzi z zewnątrz? Czy to oznacza, że gdy pada deszcz i nie idziemy na zakupy to mamy mieć depresję?

Oczywiście są momenty kiedy to uczucie szczęścia jest „przyćmione” niektórymi wydarzeniami zewnętrznymi jak na przykład śmierć bliskiej osoby. To wydaje się uzasadnione – przynajmniej w naszej kulturze. Czy jednak nasze szczęście zależy od zewnętrznych czynników? Chodząc często na spacery z żoną po parku patrzę na drzewa, trawę kwiaty i jestem szczęśliwy. Ot tak po prostu. Czasami wystarczy sobie uświadomić jak wiele mamy i jakie to jest szczęście.

Ostatnio zastanawiałem się nad szczęściem starając się zdefiniować je swoimi słowami i doszedłem do wniosku, że szczęście to wszystko co mam. Żyję – to dla mnie wystarczający powód do szczęścia. Biorąc pod uwagę fakt, że co chwilę ktoś umiera na świecie i nie ma szansy na przeżycie kolejnego dnia, kolejny przeżyty dzień to wielkie szczęście. Jestem zdrowy podczas gdy co chwilę na świecie ktoś umiera na różnego rodzaju choroby – więc mam szczęście. Żyję w czasach pokoju – co prawda na świecie toczą się wojny ale ja mam to szczęście, że żyję w kraju wolnym od wojny. Pracuję – to szczęście. Mam co jeść podczas gdy na świecie głoduje ponad miliard ludzi – zatem jestem szczęściarzem. Tworzę szczęśliwy związek od kilkunastu lat – to wielkie szczęście. Wychowujemy z żoną zdrową i utalentowaną córkę – to ogromne szczęście. Czasem dobrze jest sobie zdać sprawę z tak prostych rzeczy, dzięki którym faktycznie mamy szczęście.

Głupi ma zawsze szczęście

Znane powiedzenie. Zastanawiam się czasem skąd się wzięło. Prawdopodobnie ktoś kto niczego nie dokonał powiedział tak o osobie, która czegoś dokonała. Zwykła zawiść. Zgodnie z tym powiedzeniem też jestem głupi w oczach tego kogoś. Na szczęście w oczach tego kogoś a nie w swoich. Zamieniłbym to powiedzenie raczej na: Szczęście sprzyja lepszym.

Pieniądze szczęścia nie dają

Co artysta miał na myśli? Ciekaw jestem czy autor tego powiedzenia miał pieniądze czy to sentencja wymyślona przez kogoś, kto nigdy ich nie miał. Możliwe, że ktoś zasmakował bogactwa w sensie materialnym, po czym roztrwonił fortunę i został tylko smutek i żal. Często bywa tak u „szczęśliwców”, którzy wygrywają w środę milion, w czwartek mają milion przyjaciół a w niedzielę nie ma już ani złotówki. Tak mają zazwyczaj ludzie, którzy uważają bogactwo za stan portfela a nie stan umysłu.

Możliwe jest też, że ktoś zasmakował dużej ilości pieniędzy i spotkało go jakieś nieszczęście – porwanie bliskiej osoby, szykany, groźby i inne „przyjemności”. Mógłbym nawet usprawiedliwić takiego kogoś i zgodzić się, że mógł tak powiedzieć ale istnieją przecież sposoby na zapewnienie bezpieczeństwa najbliższym kiedy ma się fortunę. Dlatego usprawiedliwienie nie jest tu zasadne.

Jednak częściowo zgadzam się z postawionym twierdzeniem, ponieważ same pieniądze nie dają szczęścia – wystarczająco dużo powodów do szczęścia jest i bez pieniędzy. Czasem jednak szczęście daje to co można za nie kupić – z rzeczy materialnych wiadomo: dom, auto, gadżety. Z niematerialnych: bezpieczeństwo, wiedza, podróże. Pozwolę sobie na koniec zaryzykować pewne połączenie tego stwierdzenia z innym:

Pieniądze szczęścia nie dają ale brak pieniędzy daje nieszczęście.

Rok podzielono na mniejsze części i powstały miesiące, tygodnie, dni aż w końcu podzielono je na godziny, minuty, sekundy, milisekundy, nanosekundy i pewnie jeszcze tysiąc innych, mniejszych jednostek. Po co aż tak dokładnie? Nie wiem. Być może jest to komuś potrzebne. Pewnie Mały Książę Exupery’ego też by się dziwił. Na myśl o tak dokładnie wyznaczanym czasie przypomina mi się anegdota:

Szedł człowiek po pustyni z dwiema ogromnymi walizkami. Spotkał go drugi i zapytał:
– przepraszam, która jest godzina?
– siedemnasta czterdzieści dwie, trzydzieści pięć sekund, sto dwanaście setnych, dwieście dwadzieścia pięć tysiącznych…
I tu mu przerwał mówiąc:
– ależ ma pan super dokładny zegarek!
– O tak. Tylko baterie trochę ciężkie. I wskazał na walizki.

Mój zegarek spieszy się o 5 minut a jego dokładność mierzenia odstępów czasu pewnie wynosi „co do sekundy” – mi to wystarczy.

Pojęcie czasu jakkolwiek nazwane ma tylko charakter „nazwy”. Nie ma bowiem jednej obowiązującej definicji określającej czym jest czas. Wielu mądrych próbowało i próbuje nazwać to „coś” ale nie udało się stworzyć jednej definicji. Czy w takim razie on w ogóle jest? Rozmowa na ten temat trochę przypomina rozważania na temat Boga. Wszyscy wiedzą, że jest ale nikt Go nie widział ani nie zdefiniował.

Ogólnie rzecz ujmując przyjęło się, że mamy czas przeszły, przyszły i teraźniejszy. Ale przecież czas przeszły już był, czyli go nie ma. Nie można zatem jednoznacznie powiedzieć, że czas przeszły jest – on był. Przyszłego czasu z kolei jeszcze nie ma, ponieważ dopiero będzie – więc nie można powiedzieć, że czas przyszły „jest”. Skoro nie „jest” to znaczy, że go nie ma. Z tego wniosek, że nie ma ani przeszłości ani przyszłości a jedyne co jest to teraźniejszość… Uwielbiam te rozważania.

Co to jest teraźniejszość?

Teraźniejszość to teraz. Tu i teraz. Punkt, który za chwilę zmieni się w przeszłość. I nie ma na to wpływu. Sam Einstein powiedział, że wszyscy znają sposoby na zabijanie czasu ale nikt jeszcze nie znalazł sposobu na jego wskrzeszenie. Dla wielu jednak nie stanowi wartości, szastają nim na lewo i prawo. Pewnie dlatego, że dostali go za darmo. Niektórzy może nawet myślą, że mają go za karę. No cóż, każdy ma prawo do wykorzystywania swojego czasu jak tylko chce. Na szczęście zresztą.

Mnie zajęło wiele lat zanim zrozumiałem jak cenny jest to dar. Jak zatem najlepiej go wykorzystać? Zadaję sobie to pytanie cały czas. Gdy tylko znajdę kolejną metodę natychmiast zastanawiam się co jeszcze można poprawić, jak jeszcze bardziej efektywnie wykorzystywać czas? Sposobów jest naprawdę mnóstwo. Zacząłem od dużych kamieni. Wyeliminowałem telewizję. Myślałem, że nie przeznaczałem na nią dużo czasu ale nagle okazało się, że przybyło mi go dość sporo, co oznacza, że nie zdawałem sobie sprawy z tego ile czasu na to poświęcałem.

Oczywiście zdarza mi się jeszcze zerknąć w monitor TV ale poświęcam na to maksymalnie godzinę w tygodniu. Tyle jeszcze mogę zaryzykować J Przez moje sito przecedziłem kolejny duży kamień jakim był komputer i gry czy portale społecznościowe. Największe kamienie zostały w sitku i teraz można się było zająć tymi mniejszymi. Na początku euforia, zrobiłem duży krok do przodu i już myślałem, że to wystarczy.

Wystarczyło tylko na chwilę – całe szczęście zresztą. Tu się dopiero zaczęła zabawa, ponieważ samo wyeliminowanie zbędnych zabieraczy czasu nie wymagało zbytniej kreatywności. Zacząłem myśleć o tym co teraz? Nie było już niczego do wyeliminowania więc siłą rzeczy trzeba było wszystkie pozostałe czynności wykonać, czyli praca, która pochłania sporą ilość czasu ale jest potrzebna do utrzymania, rodzina, z którą cały czas trzeba mieć dobry kontakt, podstawowe potrzeby fizjologiczne jak spanie, jedzenie, toaleta.

Trzeba było zacząć lepiej się organizować i łączyć zadania. Spędzam sporo czasu podróżując więc postanowiłem rozmawiać przez telefon w samochodzie. Okazało się, że zyskałem przynajmniej kolejną godzinę w każdym dniu, ponieważ rozmawiałem podczas jazdy, na którą i tak poświęciłem czas. Jako pasjonat rozwoju osobistego zacząłem słuchać w samochodzie audiobooków, czyli książek w postaci nagrań audio. Są to zarówno książki o różnorodnej tematyce jak i szkolenia różnej maści.

Takie połączenie przecedziło kolejne kamienie przez sito i został już żwir. Cały czas pracuję nad tym jak jeszcze bardziej efektywnie wykorzystać czas i pewnie im bardziej będę w tym lepszy tym mniejszej grubości piasek będzie się pojawiał. I właśnie to jest najbardziej fascynujące – nieustanny rozwój.